09-03-09

Bijna 2 jaar

Dag allemaal,

Het is bijna 2 jaar geleden dat Luc overleden is.... Een moeilijke tijd, maar ook een tijd dat ik mezelf heb hervonden.

In de tijd na Luc's overlijden was ik kwaad, eenzaam, moe....

Waarom moest mij dit overkomen? Wat hadden wij verkeerd gedaan? Niets uiteraard.... Dat is gewoon het leven.

Ik ben erdoor gekomen, en samen met mij (eigenlijk zonder mij) de kinderen ook.... Het is niet gemakkelijk geweest.  Vooral met mijn jongste dochter heb ik veel problemen gehad. Ze verjaarde op de zelfde dag als haar vader en ze werd 16 enkele dagen nadat hij gestorven was. Hoe moeilijk moet dat niet zijn?

Mijn leven ging voort, ik had het moeilijk met alleen zijn, chatten, rdv, ik heb het allemaal meegemaakt.... Ik zag mijn dochters lijden.... Maar ik had het zo moeilijk om alleen te zijn.

En dan toch.... een lichtje in de tunnel, wie had dat kunnen denken. Ik ben inderdaad iemand tegengekomen via rdv. En nu, een jaar later zijn we nog altijd samen. Het is niet hetzelfde, maar het biedt andere kansen.  Ik weet nu wat ik wel en wat ik niet wil. Ik zal Luc nooit vergeten. We zijn bijna 20 jaar getrouwd geweest.  Ik heb veel van hem geleerd. Maar het leven gaat door. Ik ben gelukkig nu.... De kinderen doen het heel goed. Ze hebben allebei een vriendje nu. Ik wou dat Luc dat nu nog had kunnen meemaken....

Hoewel... Hij was waarschijnlijk minder tolerant geweest... Dat heb ik er wel aan over gehouden : mijn kinderen mogen eigenlijk alles.... Ik heb dan ook wel 2 ongelooflijkfijne dochters die van niets misbruik maken. Maar af en toe denk ik wel dat een en ander voor Luc niet door de beugel had gemogen.

We staan er, wij 3 vrouwen..... Het is niet gemakkelijk geweest, maar toch.

Ik ben gelukkig met mijn nieuwe vriend. Het is niet hetzelfde, het is anders, maar ik weet zoveel meer. Genieten van het leven, jezelf niet meer druk maken over futiliteiten. De dagen nemen zoals ze komen. En ja, soms heb ik het nog moeilijk. ben ik kwaad om wat gebeurd is, maar het leven gaat door en ik voel me niet meer schuldig. Ik kan weer geukkig zijn en denken aan een toekomst.

Eén ding heb ik wel geleerd : ik ben niet meer bang om te sterven. Ik heb het gezien en het is goed zo... Ik ben altijd ongelovig geweest, dus voor mij is er na de dood niets. Ik heb het gezien er is echt niets. En nu kan ik daar ook mee leven. Voor ik geboren was, was er ook niets, en dat heeft me nooit schrik aangejaagd, dus na het leven is er ook niets meer...

Ik wil iedereen die in eenzelfde situatie zit moed, hoop, geluk toewensen... Hegt is hard, maar er is zon aan het eind van de tunnel....

Groetjes,

 

Karin

 

 

 

00:31 Gepost door karin in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

16-04-07

Slecht nieuws

Ik weet niet hoe ik het moet zeggen, maar uiteindelijk is alles heel snel gegaan. Luc is vannacht om 12h30 overleden.

 

Ik hou het even kort, maar probeer deze week nog even terug te komen.

 

Dank aan iedereen die Luc gesteund heeft.

 

 

 

02:39 Gepost door karin in Algemeen | Permalink | Commentaren (26) |  Facebook |

13-04-07

Elke dag is een dag

Elke dag gaat het een beetje achteruit. Eten doet hij al lang niet meer, drinken af en toe. Sinds een paar dagen heb ik pamers aangeschaft. Ik kon het niet meer aan. Ik was een toiletstoel gaan halen en kreeg hem er nog wel op, maar sinds enige tijd voelt hij het niet meer aankomen. Tot 3 keer per dag een nat bed. In mijn eentje hem uit dat bed krijgen (veel meewerken doet hij niet meer), lakens aftrekken, matras proper maken, properen lakens, ... Wie heeft nu zoveel lakens liggen dat hij tot 3 keer per dag kan verversen? Ik althans niet, mijn wasmachine staat dus constant te draaien.

 

Vreselijk, vreselijk. Waarom moet een ziekte zo toeslaan op deze manier? Luc was  zo'n trotse man. Nu ligt hij daar als een klein kind te spelen met de afstandsbediening. Hij begrijpt geen woord meer van wat we zeggen, slaat wartaal uit, ...

 

Ikzelf kom amper buiten. Ik werk 's morgens thuis en in de namiddag ga ik naar het werk voor de vergaderingen terwijl mijn schoonmoeder bij Luc zit.

 

Na lang aarzelen heb ik haar hulp ingeroepen. Ik heb niet zo'n hele goeie band met mijn schoonmoeder, maar uiteindelijk is het haar zoon en ze heeft altijd gevraag om iets te mogen doen, terwijl ik dat altijd afgewezen heb. Ik voel me wel een beetje schuldig, omdat ik eigenlijk niet van haar afhankelijk wil zijn. Maar het kan nu even gewoon niet anders.

 

Toch ook wat lichtpuntjes : dochter Dominique is deze week haar theoretisch rij examen gaan afleggen en was met glans geslaagd. Ongelooflijk trots dus.

 

Ik vind het heel fijn dat jullie nog zo blijven reageren, ik ben wel niet de persoon om op iedereen persoonlijk te reageren. Ik hoop dat jullie dat niet erg vinden. Maar ik vind het wel leuk om jullie reacties te lezen. Ik wilde dat Luc het ook kon volgen. Het zou hem enorm plezieren.

 

Tot binnenekort,

 

groetjes,

 

Karin

22:21 Gepost door karin in Algemeen | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

09-04-07

Pasen

Uiteindelijk hebben we gisteren een prachtig paasfeest gehad. Luc bleek eigenlijk heel helder en kon geregeld meepraten. Af en toe wat rare uitspraken, maar die namen we er met plezier bij. Je had echt contact. 's Namiddags zijn mijn schoonouders en mijn moeder op bezoek geweest. Luc heeft zelfs een stukje taart meegegeten en een pintje gedronken. 's Avonds zijn mijn zus en schoonbroer met de kinderen langsgekomen en die zijn pasta blijven eten. Heel prettig en gezellig. Ook voor mij eens een verademing.

 

Hoe goed Luc gisteren was, zo slecht blijkt hij vandaag te zijn. Hij herkent mij niet meer, kan zijn glas met medicatie niet leegdrinken, ligt te staren. Hoe kan zoiets toch zo plots keren? Eigenlijk spijtig want straks komt zijn beste vriend langs. Vroeger gingen we vaak samen op reis en we hebben heel wat afgelachen. Onze kinderen hebben dezelfde leeftijd als hun kinderen en dat was altijd heel leuk.

 

Ik merk dat ik de laatste tijd vaak terug denk aan dingen van vroeger. Ik lijk wel een bejaarde oma! Maar het lijkt allemaal zo ver weg, die dingen die toen zo vanzelfsprekend waren. Wie had toen gedacht dat we nu in deze situatie zouden staan? Ziekte en ongeluk stonden niet in onze woordenboek.

 

We maken er maar weer het beste van. De kinderen gaan vanavond bij mijn zus babysitten en ze gaan dan morgen met haar en de kinderen naar Bobbejaanland. Ik hoop dat ze de gelegenheid hebben eens met Patricia over de situatie thuis te praten. Met haar hebben ze altijd goed kunnen praten. Een tante is iets anders dan een moeder, hé.

Ze zijn heel behulpzaam, geduldig met hun papa, maar echt met mij erover praten willen ze niet. Zij zien ook dat hun papa achteruitgaan en het zijn geen kleine kinderen meer. Ik weet ook niet of ze er met hun vrienden over praten. Ik hoop van wel. Maar uiteindelijk ben ik heel trots op hen. Ze halen schitterende resultaten op school, zijn niet tegendraads en helpen waar ze kunnen. Ik had me geen betere dochters kunnen toewensen.

 

Het wordt weer een mooie, zonnige dag. Ik ga er toch proberen van te genieten.

 

Groetjes,

 

Karin

 

 

09:20 Gepost door karin in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

08-04-07

Moeilijk gaat ook

Ik ben duidelijk niet zo goed begonnen. Een dagboek betekent elke dag een stukje neerschrijven, maar dat lukt me schijnbaar niet. Toen ik nog jong was, wilde ik ook zoals iedereen een dagboek bijhouden, het is ook nooit gelukt.

 

Sinds woensdag hebben we terug een bed in de woonkamer gezet. Luc kon niet meer op zijn benen staan, laat staan de trap op en neer. Langs de ene kant een geruststelling voor mij, door de spnden aan het bed, kan hij er niet zelf uit. Ik hoef dus geen schrik meer te hebben dat hij zal vallen. Hoewel hij niet meer kan stappen of zelfs rechtop kan blijven staan, is hij enorm koppig en wil toch iedere keer terug proberen.

 

Het moeilijkste is dat je niet meer echt met hem kan praten. Hij spreekt heel moeilijk en is vaak verward. Deze morgen vroeg hij mij of ik onze dochter Dominique al had gezien. Ik zei, ja, die is boven. Hij wilde haar gelukkige verjaardag wensen. Nu verjaart Dominique pas in december... Dat zijn de dingen die mij het meeste pijn doen, die geestelijke achteruitgang.  Ik had nooit gedacht dat het zo zou gaan. Ik had gedacht dat we tot het einde zouden kunnen praten. Soms weet ik niet of ik dit zal kunnen volhouden.

 

Vrijdag is er iemand van palliatieve geweest om eens te kijken wat allemaal kan. Die mensen zijn echt goed. Je kan hen alles vragen en zij proberen een goed antwoord te vinden. Ik ga proberen Luc zo lang mogelijk hier thuis te houden. Het is zwaar en vereist heel wat organisatie, maar tot hier toe lukt het me wel. Gelukkig zijn ze op mijn werk heel begripvol en kan ik vaak thuis werken. Dat zou ik momenteel niet kunnen missen. Mijn werk is nog het enige dat ik een beetje onder controle heb en tevens een manier om mijn gedachten te verzetten.

 

Volgende week ga ik in de namiddag naar kantoor en komt mijn schoonmoeder bij Luc zitten. Benieuwd hoe dat zal gaan. Mijn relatie met mijn schoonmoeder is niet heel goed en het heeft me moeite gekost om dit aan haar te vragen. Maar Luc is natuurlijk ook haar zoon en zijn wil zoveel mogelijk helpen.

 

Dit begint meer op een weekverslag te lijken dan op een dagboek, maar het zij zo. Ik wens jullie allemaal een zalige pasen en geniet van het mooie weer. Wij proberen er ook een prettige dag van te maken. Ik ben net een taart gaan halen voor de familie die straks even langskomt.

 

Groetjes,

 

Karin

11:32 Gepost door karin in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

04-04-07

Moeilijke tijden

Mijn man Luc heeft terminale kanker en is terminaal. Enige tijd geleden heb ik toevallig zijn blog ontdekt. Hier gaf hij uiting aan zijn gevoelens rond zijn ziekte. Tegenover mij en de kinderen was hij steeds de optimist en gaf hij nooit blijk van onmacht, verdriet, woede, angst. Op zijn blog zag ik de andere kant. Omdat hij steeds achteruit gaat, is hij niet meer in staat zijn dagboek verder te zetten. Ik heb beloofd aan de mensen die zijn dagboek volgden, om deze voor te zetten. Omdat het makkelijker is via een eigen blog, heb ik deze aangemaakt. Als jullie enige historiek willen kan je die vinden om Luc's blog : http://dagboekvanluc.skynetblogs.be/

 

Ik wil proberen hier regelmatig mijn ervaringen van de dag neer te schrijven. Er staan ons moeilijke tijden te wachten en soms doet het goed om die neer te schrijven.

 

Groetjes,

 

Karin

09:34 Gepost door karin in Algemeen | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |