09-04-07

Pasen

Uiteindelijk hebben we gisteren een prachtig paasfeest gehad. Luc bleek eigenlijk heel helder en kon geregeld meepraten. Af en toe wat rare uitspraken, maar die namen we er met plezier bij. Je had echt contact. 's Namiddags zijn mijn schoonouders en mijn moeder op bezoek geweest. Luc heeft zelfs een stukje taart meegegeten en een pintje gedronken. 's Avonds zijn mijn zus en schoonbroer met de kinderen langsgekomen en die zijn pasta blijven eten. Heel prettig en gezellig. Ook voor mij eens een verademing.

 

Hoe goed Luc gisteren was, zo slecht blijkt hij vandaag te zijn. Hij herkent mij niet meer, kan zijn glas met medicatie niet leegdrinken, ligt te staren. Hoe kan zoiets toch zo plots keren? Eigenlijk spijtig want straks komt zijn beste vriend langs. Vroeger gingen we vaak samen op reis en we hebben heel wat afgelachen. Onze kinderen hebben dezelfde leeftijd als hun kinderen en dat was altijd heel leuk.

 

Ik merk dat ik de laatste tijd vaak terug denk aan dingen van vroeger. Ik lijk wel een bejaarde oma! Maar het lijkt allemaal zo ver weg, die dingen die toen zo vanzelfsprekend waren. Wie had toen gedacht dat we nu in deze situatie zouden staan? Ziekte en ongeluk stonden niet in onze woordenboek.

 

We maken er maar weer het beste van. De kinderen gaan vanavond bij mijn zus babysitten en ze gaan dan morgen met haar en de kinderen naar Bobbejaanland. Ik hoop dat ze de gelegenheid hebben eens met Patricia over de situatie thuis te praten. Met haar hebben ze altijd goed kunnen praten. Een tante is iets anders dan een moeder, hé.

Ze zijn heel behulpzaam, geduldig met hun papa, maar echt met mij erover praten willen ze niet. Zij zien ook dat hun papa achteruitgaan en het zijn geen kleine kinderen meer. Ik weet ook niet of ze er met hun vrienden over praten. Ik hoop van wel. Maar uiteindelijk ben ik heel trots op hen. Ze halen schitterende resultaten op school, zijn niet tegendraads en helpen waar ze kunnen. Ik had me geen betere dochters kunnen toewensen.

 

Het wordt weer een mooie, zonnige dag. Ik ga er toch proberen van te genieten.

 

Groetjes,

 

Karin

 

 

09:20 Gepost door karin in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

Commentaren

Fijn dat Luc gisteren een behoorlijke dag had, maar het wisselende aspect moet inderdaad een harde dobber voor je zijn.
Toen mijn broer ziek werd en terminaal sprak zijn zoon ook nooit noch met zijn ouders, noch met familie. Ook nu, anderhalf jaar na zijn overlijden is hij zeer stil als zijn vader ter sprake komt. Maar we weten, dat heeft hij tegen een nichtje verteld, dat hij wel met zijn vrienden kon praten. Ik hoop dat jouw kinderen dat ook kunnen.
Misschien kan je bij de mensen van de palliatieve eens vragen wat hun ervaringen zijn met de coping van toch al grotere kinderen wanneer een van de ouders ongeneeslijk ziek is.
Ik neem mijn hoed af voor je. Vergeet niet ook voor jezelf te zorgen.

Gepost door: heidi | 09-04-07

dag karin In blogland is het zo dat niks moet en alles mag, dat wil zeggen dat je zeker niet persé elke dag moet schrijven. Je hebt zo al genoeg druk op je schouders, laat je nu niet nog eens onder druk zetten door jezelf omdat je denkt dat je 'moet' schrijven. Blijf bloggen, maar doe het in de eerste plaats om jezelf te helpen en wat stoom af te laten af en toe, wij zullen wel wachten, we zijn geduldig. Denk niet aan ons, maar aan jezelf nu. Als je voelt dat het energie VRAAGT om te schrijven, schrijf dan gewoon effe niet en wacht enkele dagen, een week... Schrijf alleen als het je energie GEEFT. Je hebt ze immers broodnodig nu, die energie!

Gepost door: Cancer Chick | 09-04-07

Zoals Cancer Chick reeds zei, het mag géén verplichting worden om te bloggen... Luc postte ook niet dagelijks trouwens...
Wij hebben alle begrip voor jullie situatie...

Ik kan jullie alleen maar sterkte toewensen...

Gepost door: Talleke | 09-04-07

Aan wat heidi, Cancer Chick, Talleke schreven heb ik niets meer toe te voegen. Ik zie dat jullie goed omringd zijn. Dat is ook belangrijk.

Warme groeten


Pat

Gepost door: Pat | 09-04-07

Héél moedig en bewonderenswaardig hoe je alles aanpakt, zowel voor Luc als voor je dochters.
Jouw grote kinderen zullen je waarschijnlijk sparen en met vrienden spreken over thuis.
Vergeet jezelf echter niet in deze moeilijke tijden.
Groetjes

Gepost door: Katy | 09-04-07

De commentaren zijn gesloten.