13-04-07

Elke dag is een dag

Elke dag gaat het een beetje achteruit. Eten doet hij al lang niet meer, drinken af en toe. Sinds een paar dagen heb ik pamers aangeschaft. Ik kon het niet meer aan. Ik was een toiletstoel gaan halen en kreeg hem er nog wel op, maar sinds enige tijd voelt hij het niet meer aankomen. Tot 3 keer per dag een nat bed. In mijn eentje hem uit dat bed krijgen (veel meewerken doet hij niet meer), lakens aftrekken, matras proper maken, properen lakens, ... Wie heeft nu zoveel lakens liggen dat hij tot 3 keer per dag kan verversen? Ik althans niet, mijn wasmachine staat dus constant te draaien.

 

Vreselijk, vreselijk. Waarom moet een ziekte zo toeslaan op deze manier? Luc was  zo'n trotse man. Nu ligt hij daar als een klein kind te spelen met de afstandsbediening. Hij begrijpt geen woord meer van wat we zeggen, slaat wartaal uit, ...

 

Ikzelf kom amper buiten. Ik werk 's morgens thuis en in de namiddag ga ik naar het werk voor de vergaderingen terwijl mijn schoonmoeder bij Luc zit.

 

Na lang aarzelen heb ik haar hulp ingeroepen. Ik heb niet zo'n hele goeie band met mijn schoonmoeder, maar uiteindelijk is het haar zoon en ze heeft altijd gevraag om iets te mogen doen, terwijl ik dat altijd afgewezen heb. Ik voel me wel een beetje schuldig, omdat ik eigenlijk niet van haar afhankelijk wil zijn. Maar het kan nu even gewoon niet anders.

 

Toch ook wat lichtpuntjes : dochter Dominique is deze week haar theoretisch rij examen gaan afleggen en was met glans geslaagd. Ongelooflijk trots dus.

 

Ik vind het heel fijn dat jullie nog zo blijven reageren, ik ben wel niet de persoon om op iedereen persoonlijk te reageren. Ik hoop dat jullie dat niet erg vinden. Maar ik vind het wel leuk om jullie reacties te lezen. Ik wilde dat Luc het ook kon volgen. Het zou hem enorm plezieren.

 

Tot binnenekort,

 

groetjes,

 

Karin

22:21 Gepost door karin in Algemeen | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

Commentaren

Ik bewonder je echt!! Lukt het om je te concentreren op je werk? Kan je geen ziekte of verlof nemen? of is dit een weg om je gedachten te verzetten?


Veel sterkte en moed.

Gepost door: tineke | 14-04-07

Karin,

Een mens kan soms meer dan hij denkt.
Nu nog vragen wij ons soms af hoe wij het toen allemaal hebben kunnen doen, het hebben volhouden. Van de ene dag op de andere veranderde ons leven. Maar we stonden ervoor en moesten er door. We organiseerden ons zo goed we konden wat niet altijd even evident was. Ons moeder, die een sterke vrouw was en die altijd voor ons had gezorgd, kwam op de eerste plaats.
Daarom zijn we dankbaar geweest dat we haar tot op het laatste ogenblik thuis bij ons konden houden en voor haar zorgen (hoewel er soms zware momenten waren). Ook ons geloof heeft ons daarin gesterkt.

Het was een intense en verrijkende periode...


Pat

Gepost door: Pat | 14-04-07

Tjeezes Karin... ...waar haal je de moed? Ik vermoed dat het ook zo iets is dat als je er een keer voor staat dat je er toch doorgaat, maar dit lijkt me echt wel aartsmoeilijk, wat je nu doet. Verstandig dat je je schoonmoeder toch wat laat helpen. Het lijkt wel alsof het nu snel achteruit gaat, het is amper een maand geleden dat Luc hier zelf nog lustig schreef, het is moeilijk te vatten dat hij daar nu zo zit, of ligt, zijn hersenen en zijn sluitspieren niet meer controleert... Heel knap hoor, wat jij doet, en toch ook niet zo vanzelfsprekend. Il faut le faire!

Gepost door: Cancer Chick | 14-04-07

niet te vatten ik kan het niet vatten, dat een mens zo vlug achteruit kan gaan, enkele weken geleden kwam ik per toeval op de blog van luc, en ik dacht nog die komt er wel door, die geneest nog, de dokters weten ook niet alles, en nu ...
Nee, ik kan het echt niet vatten.
Nog veel moed Karin, dat zal je wel nodig hebben, en de kinderen ook, en ook je schoonmoeder want zij verliest ook haar kind, niet simpel toch.
Bedankt toch nog eens om ons de bloggers op de hoogte te houden.
Nu de zon schijnt buiten, en de lente in zijn volle glorie bloeit, het is niet fair dat een mens dan ...

Gepost door: emily | 14-04-07

Karin, hoe moeilijk het ook is, probeer af en toe tijd te nemen voor jezelf. (en niet alleen om te gaan werken)
Koester de momenten dat jullie samen zijn. Het is immers niet gezegd dat hij niets meer verstaat. Misschien kan hij zich gewoon niet meer duidelijk maken maar hoort hij nog en begrijpt hij mssn nog iets. Ik bewonder je kracht en doorzettingsvermogen en zoals ik al eerder zei, hoop ik dat hij geen pijn heeft.
Ik denk aan je

Gepost door: kathleen | 14-04-07

dat moet wel één van de ergste dingen zijn, een geliefde zo te zien aftakelen....
En voor de kinderen, om hun trotse vader zo te zien!
Eigenlijk zou je hopen dat Luc het niet meer beseft, het moet hemeltergend zijn, bij je volle verstand en zo achteruit gaan... Onvoorstelbaar, amper een poos geleden blogde hij nog zelf... en hoe!!!


Het gaat mss niet zo denderend tussen jou en je schoonmoeder maar het is toch ook haar zoon hé...
Ik weet wat het is om je kind te verliezen... Op zo'n momenten zet je best je negatieve gevoelens aan de kant. Mss kunnen jullie elkaar steunen...

Sterkte... aan iedereen

Gepost door: Talleke | 14-04-07

't Is niet fair dat een mens zo moet aftakelen...
Ik bewonder je Karin.
Je geliefde thuis verzorgen klinkt gemakkelijker dan het is. Je staat er op veel momenten alleen voor, daarom raad ik je aan alle hulp die je aangeboden wordt te aanvaarden. Alleen zo creëer je eens een moment voor jezelf, en dat is broodnodig!
Ik wens jullie allemaal heel veel sterkte...

Gepost door: eva | 14-04-07

proficiat voor Dominique met haar rijbewijs....
pluim voor jou en je familie voor hoe jullie blijven omgaan met de ziekte van Luc en de veranderingen die dit dagelijks met zich mee lijkt te brengen.
Bijzonder dat je - ook al is het initieel uit noodzaak - je schoonmoeder de kans geeft dit voor haar zoon te doen en dat je jezelf de toestemming hebt gegeven deze hulp te accepteren.
De zorg voor jezelf en de aandacht voor je kinderen blijft ontzettend belangrijk in deze periode waar de ziekte van je man alles domineert.
Ik kan alleen maar vermoeden hoe zwaar jullie het hebben om elke dag weer een beetje meer te moeten afgeven van de man, de vader, de zoon... zoals jullie hem gekend hebben.
Afscheid nemen gebeurt in stukjes, maar het is een verdomd moeilijk proces.
Sterkte

Gepost door: hei | 15-04-07

Ik doe mijn petje voor je af Karin. Nog gaan werken, het huishouden draaiende houden, de zorg voor Luc en dan elke dag beetje bij beetje afscheid moeten nemen. Het lijkt bovenmenselijk.
Ik vind het mooi dat je ondanks je niet zo goede band met je schoonmoeder haar toelaat op haar manier nog iets te doen voor Luc en voor jullie.

Gepost door: Elly | 15-04-07

Bedankt om tussen alle werk in eens wat nieuws op je blog te zetten. Jammer dat Luc plots zo snel achteruit gaat. Probeer zoveel mogelijk te genieten van de goede momenten samen.
Een dikke proficiat voor Dominique met haar theoretisch rijbewijs en nu maar oefenen voor de praktijk.
Veel goede moed, energie en sterkte,
Groetjes

Gepost door: Katy | 15-04-07

Bedankt voor je berichtje nog eens.. en veel sterkte, Karin.
Heel jammer dat Luc zo achteruit gaat ...en zo vlug.
Groetjes

Gepost door: christine | 15-04-07

De commentaren zijn gesloten.