09-03-09

Bijna 2 jaar

Dag allemaal,

Het is bijna 2 jaar geleden dat Luc overleden is.... Een moeilijke tijd, maar ook een tijd dat ik mezelf heb hervonden.

In de tijd na Luc's overlijden was ik kwaad, eenzaam, moe....

Waarom moest mij dit overkomen? Wat hadden wij verkeerd gedaan? Niets uiteraard.... Dat is gewoon het leven.

Ik ben erdoor gekomen, en samen met mij (eigenlijk zonder mij) de kinderen ook.... Het is niet gemakkelijk geweest.  Vooral met mijn jongste dochter heb ik veel problemen gehad. Ze verjaarde op de zelfde dag als haar vader en ze werd 16 enkele dagen nadat hij gestorven was. Hoe moeilijk moet dat niet zijn?

Mijn leven ging voort, ik had het moeilijk met alleen zijn, chatten, rdv, ik heb het allemaal meegemaakt.... Ik zag mijn dochters lijden.... Maar ik had het zo moeilijk om alleen te zijn.

En dan toch.... een lichtje in de tunnel, wie had dat kunnen denken. Ik ben inderdaad iemand tegengekomen via rdv. En nu, een jaar later zijn we nog altijd samen. Het is niet hetzelfde, maar het biedt andere kansen.  Ik weet nu wat ik wel en wat ik niet wil. Ik zal Luc nooit vergeten. We zijn bijna 20 jaar getrouwd geweest.  Ik heb veel van hem geleerd. Maar het leven gaat door. Ik ben gelukkig nu.... De kinderen doen het heel goed. Ze hebben allebei een vriendje nu. Ik wou dat Luc dat nu nog had kunnen meemaken....

Hoewel... Hij was waarschijnlijk minder tolerant geweest... Dat heb ik er wel aan over gehouden : mijn kinderen mogen eigenlijk alles.... Ik heb dan ook wel 2 ongelooflijkfijne dochters die van niets misbruik maken. Maar af en toe denk ik wel dat een en ander voor Luc niet door de beugel had gemogen.

We staan er, wij 3 vrouwen..... Het is niet gemakkelijk geweest, maar toch.

Ik ben gelukkig met mijn nieuwe vriend. Het is niet hetzelfde, het is anders, maar ik weet zoveel meer. Genieten van het leven, jezelf niet meer druk maken over futiliteiten. De dagen nemen zoals ze komen. En ja, soms heb ik het nog moeilijk. ben ik kwaad om wat gebeurd is, maar het leven gaat door en ik voel me niet meer schuldig. Ik kan weer geukkig zijn en denken aan een toekomst.

Eén ding heb ik wel geleerd : ik ben niet meer bang om te sterven. Ik heb het gezien en het is goed zo... Ik ben altijd ongelovig geweest, dus voor mij is er na de dood niets. Ik heb het gezien er is echt niets. En nu kan ik daar ook mee leven. Voor ik geboren was, was er ook niets, en dat heeft me nooit schrik aangejaagd, dus na het leven is er ook niets meer...

Ik wil iedereen die in eenzelfde situatie zit moed, hoop, geluk toewensen... Hegt is hard, maar er is zon aan het eind van de tunnel....

Groetjes,

 

Karin

 

 

 

00:31 Gepost door karin in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

Commentaren

*** Wat fijn om nog eens iets van je te horen!!! En het gaat jullie goed! Daar ben ik heel blij om!!!
Met mij gaat het ook wel. Op 1 maart was het 3 jaar dat mijn zoon overleed, 2 weken later die borstkankerdiagnose... en ik sta er ook nog!!!
Ik herken die gevoelens van opstandigheid, ik heb die ook nog af en toe. Maar we moeten verder hé!!!
Ik ben nog steeds single, heb ook niet zo'n moeite met alleen-zijn. Soms wel een keer maar ach, ook die momenten gaan wel over. Ik heb een leuke vriendenkring en geniet ontzettend van "mijn peecee" ;-))
Bloggen doe ik niet meer zo intens, maar hem verwijderen zit er niet in!!! Daarvoor is hij mij veel te dierbaar...
Ik ben blij, écht blij, dat het jullie goed gaat!!!! Doe de groeten aan je dochters ( met één van hen heb ik toen nog gemaild, haar naam ontsnapt mij nu )

Gepost door: Tal | 09-03-09

Hé Karin Was verrast je berichtje te vinden op mijn blog. Blij te horen dat het jullie goed gaat nu. Ik voel me bijna schuldig als ik terugdenk aan Luc en dat ik er nog ben... Jullie hebben minder geluk gehad.
Gek wat je schrijft over de dood : 'ik ben niet meer bang om te sterven. Ik heb het gezien en het is goed zo'. Dat is heel herkenbaar. Ik ben er zelf naar mijn gevoel zo dicht bij geweest dat ik er ook heb leren mee leven dat ie altijd om de hoek schuilt. Ergens werkt het bevrijdend om niet meer bang te moeten zijn voor de dood, niet?

Hou je haaks en tot in de wandelgangen!

kristien

Gepost door: kristien | 09-03-09

De zon schijnt altijd; ook als je de even ogen sluit Sterven, dat hoort gewoon bij het leven. Alleen willen de meeste mensen dat nog niet weten. Ik heb al dikwijls gedacht: nu hoeft het voor mij niet meer. Op ogenblikken dat ik heel gelukkig was.

16 jaar; dat is op zich al moeilijk genoeg. Ik ga je niet vertellen hoe het met onze oudste ging toen ze 16 was; die ellende wil je niet horen. Jij hebt haar alleen moeten begeleiden rond die moeilijke kaap. Hoe moeilijk moet dat niet geweest zijn?

Het leven gaat door. Een mens is niet gemaakt om alleen door het leven te gaan. Ik ben blij dat je gelukkig bent. Ik bewonder je voor je moed en je volharding.

Ook tot in de wandelgangen; van het werk of van de GB.

Gepost door: Herman | 09-03-09

fijn dat je nog de moeite neemt om een reactie te plaatsen op je blog, fijn dat het jullie goed gaat nu, ook al is het anders goed dan vroeger, het leven gaat voort, ook al is het soms moeilijk. groetjes en misschien zet je nog wel eens een reactie op je blogje.

Gepost door: emily | 12-04-09

Hallo,
wow, ik ben vandaag begonnen met zowel de vorige blog als deze blog te lezen en ik moet zeggen dat het wel aangrijpend is...
Eigenlijk heb ik nog een vraag die ik wil stellen maar ik weet niet of het gepast is voor in de comments.
Ik heb mijn email ingevuld dus als je iets laat weten zou ik dat fantastisch vinden!
Heel mooie blog, geweldig dat je dit met de wereld deelt!

Gepost door: Eva-Lynn | 21-01-12

Bedankt voor Luc's verhaal.
Beroofd worden om niet meer te kunnen communiceren ... het is wel heel erg.

Gepost door: afa | 24-02-12

Dag Karin

Ik volg jullie blogs al van in het begin.
Hoe gaat het inmiddels met jou?

Gaetan

Gepost door: Gaetan | 05-06-13

j'apprecie votre site internet et je me permet de mettre un lien vers le mien . n hesitez pas a visiter !

Gepost door: plombier paris | 21-02-15

De commentaren zijn gesloten.