09-03-09

Bijna 2 jaar

Dag allemaal,

Het is bijna 2 jaar geleden dat Luc overleden is.... Een moeilijke tijd, maar ook een tijd dat ik mezelf heb hervonden.

In de tijd na Luc's overlijden was ik kwaad, eenzaam, moe....

Waarom moest mij dit overkomen? Wat hadden wij verkeerd gedaan? Niets uiteraard.... Dat is gewoon het leven.

Ik ben erdoor gekomen, en samen met mij (eigenlijk zonder mij) de kinderen ook.... Het is niet gemakkelijk geweest.  Vooral met mijn jongste dochter heb ik veel problemen gehad. Ze verjaarde op de zelfde dag als haar vader en ze werd 16 enkele dagen nadat hij gestorven was. Hoe moeilijk moet dat niet zijn?

Mijn leven ging voort, ik had het moeilijk met alleen zijn, chatten, rdv, ik heb het allemaal meegemaakt.... Ik zag mijn dochters lijden.... Maar ik had het zo moeilijk om alleen te zijn.

En dan toch.... een lichtje in de tunnel, wie had dat kunnen denken. Ik ben inderdaad iemand tegengekomen via rdv. En nu, een jaar later zijn we nog altijd samen. Het is niet hetzelfde, maar het biedt andere kansen.  Ik weet nu wat ik wel en wat ik niet wil. Ik zal Luc nooit vergeten. We zijn bijna 20 jaar getrouwd geweest.  Ik heb veel van hem geleerd. Maar het leven gaat door. Ik ben gelukkig nu.... De kinderen doen het heel goed. Ze hebben allebei een vriendje nu. Ik wou dat Luc dat nu nog had kunnen meemaken....

Hoewel... Hij was waarschijnlijk minder tolerant geweest... Dat heb ik er wel aan over gehouden : mijn kinderen mogen eigenlijk alles.... Ik heb dan ook wel 2 ongelooflijkfijne dochters die van niets misbruik maken. Maar af en toe denk ik wel dat een en ander voor Luc niet door de beugel had gemogen.

We staan er, wij 3 vrouwen..... Het is niet gemakkelijk geweest, maar toch.

Ik ben gelukkig met mijn nieuwe vriend. Het is niet hetzelfde, het is anders, maar ik weet zoveel meer. Genieten van het leven, jezelf niet meer druk maken over futiliteiten. De dagen nemen zoals ze komen. En ja, soms heb ik het nog moeilijk. ben ik kwaad om wat gebeurd is, maar het leven gaat door en ik voel me niet meer schuldig. Ik kan weer geukkig zijn en denken aan een toekomst.

Eén ding heb ik wel geleerd : ik ben niet meer bang om te sterven. Ik heb het gezien en het is goed zo... Ik ben altijd ongelovig geweest, dus voor mij is er na de dood niets. Ik heb het gezien er is echt niets. En nu kan ik daar ook mee leven. Voor ik geboren was, was er ook niets, en dat heeft me nooit schrik aangejaagd, dus na het leven is er ook niets meer...

Ik wil iedereen die in eenzelfde situatie zit moed, hoop, geluk toewensen... Hegt is hard, maar er is zon aan het eind van de tunnel....

Groetjes,

 

Karin

 

 

 

00:31 Gepost door karin in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |